معضل اجتماعی ما با عوض شدن دولت ها به هم نمی خوره. معضل اجتماعی ما با غیرتی وجود داره که در درون شماست و در درون شما اهالی تبریز. در درون شما دانشگاه تبریز، بارها شاهد این غیرت در دانشگاه تبریز بودیم.

نگاه خودتون رو به معضلات اجتماعی بیاندازید، شهر تبریز، شهر تهران، سمیناری که الان ما در تهران گذاشتیم برای زلزله است. بحثی با شهرداری ما نداریم. شهرداری، چهارصد میلیارد درآمد سالانه اش است.

400 میلیارد برآوردی که از برج، نمی دونم این دو تا برجای امریکا رو که سرنگون شده شما برآورد قیمتش رو ببینین، ببینین برای سرنگونیس اش چقدر قیمت گذاشتن؟

ما داریم روی گسل زندگی می کنیم. کشور ما، شهر تهران ما یه سرطان داره.

آیا این بچه های عمرانی که دارن تو دانشگاه عمران می خونن، نباید آستین مجاهدت بالا بزنن و به سراغ مسئولین شهرداری بروند، و بگن آقا، این شهر، چرا دارید ساخت و ساز درش زیاد می کنید؟ این هدف بچه های خواجه نصیر ماست که الان سمیناری رو دارن میگذارند و امیدوارم با لطف شما دانشجوها این سمینار به حرکت بیافته. بچه ها ما بحث سیاسی، جانب داری از فرد یا کسی نداریم. ما جمعیتی هستیم که اومدیم گفتیم که آقا ما سیاسی نیستیم.

چرا؟ برای اینکه معضلات روشنه.

دانشجوی ما در حجاب قرار گرفته، آن مدیریتش، آن فکرش. آن انگیزه هایش که از دست داده. چقدر شما برای آینده مملکتتان انگیزه دارید؟

چقدر برای آن کودک اندونزیایی فکر می کنید؟ باید برای آن کودک اندونزیایی من ایرانی فکر کنم.

آمار فحشای کودکان اندونزیایی را ببینید. آمار قیمه قیمه شدن همین بچه ها را ببینید. توی کل دنیا هست. چقدر روده و معهده و کلیه از همین بچه های ایران دزدیده شده و فروخته شده. چقدر دختران ما به دوبی فروخته شده. این کار یک دولت و دو دولت نیست. این کار یک ملته. یک ملت باید آستین بالا بزنند.

اگر ما درست آستین بالا بزنیم. بیایم بگیم آقا، من دانشجو دارم درس می خوانم، میان میگن آقا دانشجو بعد از اینکه تحصیلش تمام میشود، بیکاره. چرا بیکاره؟ برای اینکه ما می زدیم تو سرش، تعریف ندادیم بهش، مدیریت بد بوده، خودش هم نخواسته بیاد مدیریت کنه.

ده دانشجو، بیست دانشجو، چهل دانشجو، دور هم جمع شوند، بروند بگن آقا ببخشید، ما درس خواندیم، بلدم هستیم. هرچی بگید بلدیم. کار بلدیم، بلدیم چکار کنیم. چرا باید ما بیکار باشیم، ما بلدیم، ما می توانیم جامعه خودمان را درست کنیم.

خیلی مواقع، حتی جریانات سیاسی، می تواند دانشجوها را از جریانات صحیح اجتماعی، جدا کند. ما باید، نه به امروز، که به هزاران سال بعد فکر کنیم. پدران ما کاری کرده اند که ما هزاره باخته ایم. کاری کرده اند که ما واقعا هنوز که هنوزه، سر خیلی مسائل، سر درآمدهای ملی مان، سر خیلی مسائل، ما نفتمان کی ملی شد؟ چه سالی ملی شد؟ آنها داشتند در اروپا انقلاب صنعتی می کردند، ما هنوز در ملی کردن نفتمان مانده بودیم. برای اینکه آن قدرت و آن درایت و آن مجاهدت و آن روحی که باید در دانشجوها باشد، آن عشقی که باید در جوانها باشد، در آن دوره، واقعا از دست رفته بود.

من از شما تقاضا دارم، اینجا گفتم، هرکس به این جمعیت بیاید، به عنوان یک فکر، و به عنوان یک ذهن، اگر بخواهد همچون عیسی نبی، که دست صداقت، دست دهندگی، دست ایثار دارد، به جمعی گرسنه می رسد، ده ها هزار نفر، در کنار کوهی که به کوه موعظه معروف است، انجیل باب چهار متی را که بخوانید، موعظه حضرت مسیح هست. مسیح در آنجا جمعی گرسنه می بیند، می گوید، خوشا به حال دردمندان. یعنی واقعا در این مساله، خوشا به حال آنان که امتداد یافته اند تا عقبی. در این دنیا امتداد یافته اند تا عقبی. چشمشان با مذاهب دنیایی و دنیا خواهی و این چیزها، بسته نشده. شاگردان حضرت مسیح میایند و می گویند آقا، یا مسیح، اینها گرسنه اند و ما سه ماهی داریم و یک چند تکه نان. مسیح می گوید بروید تقسیم کنید، اضافه هم میاد. میروند تقسیم می کنند بین این ده ها هزار نفر اضافه هم میاد.

اگر اندیشه شما برکت داشته باشد، اگر اندیشه شما عشق داشته باشد، مطمئن باشید ما تا آن سوی این دنیای خاکی، نام امام علی (ع)، نام ایثارگر ایشان را، نام عاشق ایشان را شکل می دهیم.

مطمئن باشید جهان، ادامه آن حرکت را خواهد دید. شما امام علی خواهید شد و امام علی شما. امروز این جمع کوچکی که سه سال پیش، از یک نقطه دردمند و سوزان، در بیمارستان علی اصغر، چند دانشجوی دانشگاه، بالای سر بچه هایی که خون بالا می آوردند، تکه تکه می شدند، در کنار مادری مثل همین خانم پند که عزیز ماست. سالار ماست. هربار که ما با ایشان کاری داریم، از جمع خودشان بلند می شوند با داغ عزیز، با داغ فرزند. من بچه دارم. من بچه دارم و بچه های این عزیزان را از بچه خودم بیشتر دوست دارم. البته سعادت نبوده بالا سر بچه ایشان باشم ولی بالا سر هرکدام از این بچه ها بودم، خدا شاهده از بچه خودم بیشتر دوستشان داشتم و رفتن هر کدامشان ضربه ای برای من بود به حد رفتن ده ها برابر بچه خودم.

ولی امروز شما می بینید، آن حرکت کوچکی که در آن بیمارستان تشکیل شد، آقای عباسی که آمد و صحبت کرد، در یک شب، شاهد تکه تکه شدن و فوت هشت، نه بچه جلوی چشمش بود.

بچه ها را در بیمارستان علی اصغر کنار هم می خوابانند. این بچه ایمونولوژی بدن ندارند. یکیشان سرما می خورد، همشون می میرند.

و در آن حالتی که ایشان سر شب بود، می گفت اولی رفت خدا را خواندم، گفتم دومی خوب میشه، دومی مرد، سومی مرد، دیگه کی رو بخوانم؟ چطور ما این عزیز را جمع کردیم و چطوری این عزیزان در یک شب قدر تصمیم گرفتند، هم قسم شدند که یک حرکتی انجام بدهند.

شش هفت نفر یک حرکتی انجام میدهند و من امروز میایم این همه صورت عاشق و مشتاق می بینم که از برگت آن نان و ماهی که بچه ها با عشق ایثار کردند بوجود آمده.

قربان دست های شما بروم. قربان آن انرژی تان. قربان آن روح شادتان. قربان آن انگیزه تان. اگر بیایید به میدانی که برای شما و برای ما تهیه شده، ما نیاز به، جامعه ما نیاز به مدیران سلحشور و خوش قامتی همچون شما دارد.

بچه ها عرصه را ترک نکنید. بچه ها الان دورانی است که دوران واقعا سختی است برای ما. عرصه را ترک نکنید. بیایید. و باز هم می گویم. هرکسی در جمعیت آمد، رهبر جمعیته. رئیس جمعیته. برنامه ها و طرح هاش. هیچ کس اینجا فرمانده و رئیس گردان و این چیزا ندارد. اگر این باشد، به خطا می رود، خراب می شود. فردگرائی می شود، یک دفتر و دستکی می شود اصلا به هم نمی خورد.

ما دنبال این قاموس نبودیم. بودیم می رفتیم طرحمان را می دادیم یک جا، برای یکی مطرح می کردیم، یک چیزی می شد این وسط.

ولی بیاید، فکر کنید، ما الان در حال حاضر در تهران شروع کردیم به صنوف دانشجویی تشکیل دادن. صنوفی که ادعا دارند. صنوف پزشکی، صنوف عمران، صنوف کشاورزی، دانشگاه را داریم متصل می کنیم و با سمینارهایی که می گذاریم، صنوف ها را همبسته می کنیم.

در اینجا هم به صنوف روانشناسی که ادعای عظیمی روی بچه های خیابانی کرد، سمینارهای خیلی قوی در مورد بچه های خیابانی گذاشت، و امروز ما در مورد بچه های خیابانی مدعی هستیم.

بسیاری از مسائلی که در مورد بچه های خیابانی بود، جمع آوری بچه های خیابانی، بچه های ما انجام دادند. بسیاری از کارها به این طریق انجام شد.

من امیدوارم شما دانشجویان عزیز، این همبستگی و این عشق را پیدا کنید و این نام خودمان را در نام زیبای علی گم کردن را پیدا کنید. نامی که به شما جلا و جاودانگی میدهد.

حضرت ابراهیم (ع) دعای زیبایی می کند. من این دعا را برای تک تک شما می خوانم. می گوید: "خدایا مرا به خیر و نیکی در بین خلق زبانزد کن." ان شاءالله روزگاری تک تک شما، به خیر و نیکی در بین خلق زبانزد شده باشید. زبانزد شدن کار آسانی است. خفاش شب هم زبانزد می شود. ولی زبانزد شدن به خیر و نیکی که مردم بگویند، ما مشهد که رفته بودیم، یک دکتر شیخی بود، این عزیز، در آنجا کلی محبت کرده بود. می گفتیم بیمارستان شیخ، راننده نگه می داشت می گفت، دکتر شیخ. اگر بلد نیستی پیاده شو. یعنی یک همچین حالتی که مردم تا این حد بهش عاشق و دلبسته بودند برای اینکه طرف خودش عاشقه.

جمله عشق می گیرد. وقتی آدم عاشقانه صحبت کند، دل دیگران رو بهش باز می شود. وقتی من اثبات کنم به شما که با تمام وجود عاشق شما هستم شما می پذیرید. معشوق سنگدلی نیستم.

من مطمئنم، یک مواقعی به بچه های تهران میگم، اگر تبریز بیاد جمعیت امام علی بشه، دیگه شماها باید برید جلو. ماشاءالله این تبریزی ها اینقدر غیرت دارند. اگر این ها بیایند توی این کار، دیگه تمام تهرونی ها باید بروند جلو...

این دستی که می بینید من بالا بردم خالی خالی است. هیچ چیز توش نیست. اگر همه این دست ها بالا برود، اگر من توی این دست ایمان گذاشتم و عشق، اگر توی این دست همه وجودم را گذاشتم، دیگر خالی نیست. ما به حمایت شما احتیاج داریم. ان شاءالله روزی همه این دست ها، در یدالله فوق ایدیهم، در آنجا گره به هم بشه. و همه ما با همدیگر یک کاری بکنیم.

حرکت شما، حرکت بسیار زیبایی است. من از شما تشکر می کنم و از همه بچه هایی که اینجا هستند.

نوشته شده در دوشنبه شانزدهم بهمن 1385 |